الان تو خبرها، نامه توماس لامل، کوهنورد آلمانی و جستجوگر کوهستان رو دیدم که در نامه‌ای به مسئول باشگاه کوهنوردی آرش اعلام کرده که سه کوهنورد ایرانی به دلیل از دست دادن آب بدنشون دیگه زنده نیستند. خیلی دلم سوخت و نمی دونم چرا یاد قصه "کینه ازلی" تو کتاب "رازهای سرزمین من" افتادم. البته این دو ماجرا هیچ ربطی بهم ندارند اما هر دو کوه های بلند دارند و برف سهمگین. در کینه ازلی، گرگ گرسنه بلند و پوزه دراز، گروهبان دیویس آمریکایی را در کوه های آذربایجان می درد اما در کوه های سر به فلک کشیده هیمالیا، سه جوان کوهنورد شجاع و پر غرور ایرانی (آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی)، پرچم ایران را در بلندای آن نصب می کنند و در راه بازگشت، در میان هیبت و عظمت کوهستان، جان به جان آفرین تسلیم می کنند. روحشان شاد باد!