پرواز مستقیم ۵ ساعت و نیم لندن به تهران، قریب ۱۰ ساعت طول کشید. ظاهرا قضیه از این قرار است که لندن به هواپیمای ایران سوخت نمی دهد و ایران هم به هواپیمای آن ها. بنابراین، هواپیما در باکو نشست تا سوخت گیری کند، حدود ۲ ساعتی طول کشید، در حالی که مسافران همچنان داخل هواپیما به انتظار نشسته اند و پاهای آویزان و ورم کرده خود را در فاصله کوتاه بین دو صندلی تکان تکان می دهند.

تمامی متخصصان می گویند پر خطر ترین بخش های یک پرواز، بلند شدن و نشستن هواپیما روی زمین است. با این برنامه سوخت گیری، هر پرواز مستقیم به پرواز توقف دار تبدیل می شود که به ناچار بایستی نشستن و بلند شدن مضاعفی را تجربه کند. متاسفانه دود مشکلات ناشی از لجبازی سیاستمداران، به چشم مسافران و خدمه می رود و جانشان بیش از پیش به خطر می افتد!