حدود یک ماه و نیم پیش (۳۱ می برابر ۱۰ خرداد) به یه عروسی دعوت شدم. گذاشته بودم که یه روزی سر فرصت، با آب و تاب، از این عروسی براتون بنویسم ولی متاسفانه چون دل و دماغ نوشتن رو نداشتم تا به امروز میسر نشد. حالا هم به گذاشتن چند تا عکس بسنده می کنم. فقط همین که معمولا عروسی مالایی ها خیلی ساده است و از ساز و دهل هم خبری نیست. بیشتر جنبه "مکان مکان" قضیه، یعنی همان دغدغه اصلی بشریت (خوراک و خوردن)، برایشان مهم است. ظاهرا صاحبان این عروسی از شرایط مالی خیلی خوبی برخوردار بودند، چون بریز و بپاش قابل توجهی دیده می شد (هر چند که عمرا به پای تجمل گرایی و ظاهر گرایی مراسم ایرانی های پولدار برسه). مراسم عروس کشان بدون هر گونه بوق و کرنایی، از منزل عروس در "کجنگ" تا محل نهار که باغ (Botanical Garden) در "پوترا جایا" بود، در خاموشی مطلق، انجام گرفت. اما خانواده داماد که در محل پارک مستقر بودند همراه با گروه سازهای محلی و خوانندگان به اصطلاح مولودی، به استقبال عروس و داماد و مهمانان خانواده عروس، آمدند. چند تایی هم با حرکات رزمی در مقابل عروس و داماد، مثلا، رقصیدند. نهار خیلی مفصلی هم به انضمام کادوهایی به رسم یادبود و برکت عروسی از جمله شاخه های گل مزین به تخم مرغ، کتاب دعا و ... به مهمانان خود اهدا کردند.
