شور زندگی

The nimbus of light around his head

الان در بدترین شرایط از نظر وضعیت درسی ام هستم، بایستی از درسی که خوانده ام، کاری که انجام داده ام، ادعایی که می کنم دفاع کنم! از خوش شانسی یا بد شانسی، کارم را باید Prof. Rozman تایید کند! هم او که غولی است در زمینه ای که کار می کنم. از من می خواهد که تئوری بدهم. کار آسانی نیست! ولی با این ذهن مغشوش، مگر دل و دستم به کار می رود؟

از بس به صفحات اینترنت و تلویزیون خیره شده ام، چشمانم خشکیده است، تماشای صحنه هایی از حوادث ایران، بغض را می فشارد و فشار مضاعفی به چشم خشک شده وارد می کند! گاهی فکر می کنم برای کسی چون من که متعلق به نسلی است که واقعیت ها و الفاظی مانند زندانی، شهادت، انقلاب، اعدام، جنگ، بمباران، اسیر، جانباز، معلول، شیمیایی، ... را به وفور شنیده و با آنها زندگی کرده است، چه فرقی می کند که چه کسی بر مسند قدرت تکیه زند؟ ولی مهم است که حرمت افراد را به عنوان یک شهروند پاس بدارند، به سخره نگیرند و اگر به پای صندوق های رای می کشانند و به عنوان مشتی از خروار در جهت خواسته های خود اعلام می کنند، واقعیت را نیز بگویند. آیا این خواسته که می گویند: "?Where is my vote" یا "Get my vote back for me" واقعا خواسته ای غیر شرعی، غیر قانونی و غیر انسانی است؟ و مستحق این رفتار؟

اول به سراغ یهودی ها رفتند                     من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم.

پس از آن به لهستانی ها حمله بردند        من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم.

آن گاه به لیبرال ها فشار آوردند                من لیبرال نبودم، اعتراض نکردم.

سپس نوبت به کمونیست ها رسید         کمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نکردم. 

سر انجام به سراغ من آمدند                  هرچه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند. 

برتولت برشت ( Bertolt Brecht)، شاعر، کارگردان تئاتر و نمایشنامه نویس آلمانی 

یکی از روش های نسبتا مدرن کشتار دام (Slaughter) در کشتارگاه های صنعتی (برای استفاده در صنایع گوشت و فرآورده های آن) این است که قبل از ذبح حیوان، به آن شوک وارد می کنند تا رعشه ای در بدن او ایجاد شود و به سهولت کشتار کمک کند.

اولین شوک انتخابات امروز وارد شد. حدود ۹:۳۰ صبح رفتیم دانشگاه UPM برای رای دادن. موقعی که برگه را گرفتم دیدم علاوه بر نام داوطلب ریاست جمهوری، کد داوطلب را هم بایستی نوشت. از جناب آقای "نقدی" که از طرف سفارت ناظر این حوزه سیار معرفی شده اند، پرسیدم جریان این شماره چیست؟ پلاکاردی را که روی دیوار محل اخذ رای نصب شده بود، نشان داد که شامل نام داوطلبان و شماره آنان به ترتیب از ۱ تا ۴ بود (۱ برای آقای احمدی نژاد، ... و ۴ برای آقای موسوی). انبوه دوستانی که مشغول رای دادن بودند، همین شماره ها را در برگه خود نوشتند! الان دوستم زنگ زد که چه نشسته ای! هر یک از داوطلبان دارای کدی غیر از ۱ تا ۴ هستند!!!!!!!!!!!!

دو روز بیشتر تا برگزاری دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در ایران نمانده و عجب شور و حالی همه را در بر گرفته است. خدا کند که مانند بسیاری از اوقات، فقط حامل احساساتی چند روزه نباشد و بر پایه های عقل و منطق بیشتری استوار باشد. به هرحال، درنگ نباید کرد و همگام با دیگران به یاری ایران شتافت. اینجا در مالزی هم، بیشتر عزیزان هموطن خود را برای شرکت در انتخابات آماده می کنند. به نقل از سایت سفارت جمهوری اسلامی ایران، مکان های اخذ رای عبارتند از:

1- صندوق ثابت شماره 1 سفارت جمهوری اسلامي ايران کوالالامپور

2- صندوق ثابت شماره 2 مجتمع آموزشي امام خميني (ره) کوالالامپور

3- صندوق ثابت شماره 3 دانشگاه MMU سايبرجايا

4- صندوق ثابت شماره 4 دانشگاه UTM شهر جوهربارو

5- صندوق ثابت شماره 5 دانشگاه USM شهر پينانگ

6- صندوق ثابت شماره 6 هتل شانگريلا در سنگاپور

7- صندوق سيار شماره 1

الف: دانشگاه UPM روبروی کتابخانه مرکزی                                     از ساعت 08:00 الي 11:00
.
ب  : مسجد DESA MINIUM                                       از ساعت 11:30 الي 13:30
.
ج   : JUTA MINES                                                  از ساعت 14:00 الي 16:00
.
د    : SOUTH CITY BLOCK C                                     از ساعت 16:30 الي 18:00

8- صندوق سيار شماره 2

الف: دانشگاه UM                                                   از ساعت 08:00 الي 11:00
.
ب  : دانشگاه UCSI                                                 از ساعت 11:30 الي 14:30
.
ج   : دانشگاه APIIT                                                از ساعت 15:00 الي 18:00

9- صندوق سيار شماره 3

الف: دانشگاه SUNWAY                                           از ساعت 08:00 الي 12:00
.
ب  : کالج KBU                                                        از ساعت 12:30 الي 15:00
.
ج   : کالج KDU                                                        از ساعت 15:30 الي 18:0

گاهی به هر آنچه فکر می کنی غیر از آنچه که قرار است برایت اتفاق بیفتد. در این صورت است که شوک وارد می شود. گاهی برای به دست آوردن تجربیات جدید، بهایی سنگین باید پرداخت کرد. خوشبختند کسانی که ظرفیت تحمل شوک را دارند و چه خوشبخت ترند کسانی که بهایی سنگین می پردازند تا کامل شوند، عالم گردند و تعالی یابند.

این روزها بیشتر دانش آموزانی که موفق به گذراندن دوره پیش دانشگاهی خود شده اند، به دنبال دریافت پذیرش از دانشگاه هستند. شاید اندک اطلاعات زیر بتواند کمکی باشد. تا آنجایی که می دانم ۶ دانشگاه دولتی مالزی عبارتند از: USM، UPM ،UKM ،UM (در جزیره Pinang است)، UTM (در شهر Johor Bahru) و UiTM (در شهر Shah Alam). همه این ها، وب سایت های خوبی دارند که اطلاعات مفیدی را به خوانندگان خود می دهند. هر یک از این دانشگاه ها در برخی زمینه ها قوی تر از بقیه هستند، مثلا UKM در امور پزشکی، USM در Science و ... علاوه بر دانشگاه های دولتی، تعدادی دانشگاه نیمه دولتی دارند مثل "دانشگاه کوالا لامپور" و تعداد زیادی نیز دانشگاه خصوصی. چند تایی از این دانشگاه های خصوصی هم می توانند بعدا دانشجوی خود را به محل اصلی دانشگاه انتقال دهند مثل "موناش استرالیا" یا "ناتینگهام انگلیس" که بایستی به جای پیش دانشگاهی، Fundation آنجا را خواند. در واقع برای پذیرش آسان، "فاندیشن" خواندن یا گذراندن پیش دانشگاهی ایران خیلی مهم نیست، آنچه مهم است دارا بودن ۱۲ سال تحصیلی کامل با نمرات خوب و نمره زبان می باشد. معمولا پذیرش گرفتن از دانشگاه های خصوصی راحتتر است ولی برای دانشگاه های دولتی به دلیل محدودیت پذیرش دانشجوی بین المللی در مقطع لیسانس و سطح علمی بالاتر، ممکن است سختتر و کمی زمان بر باشد. در حال حاضر (و بر خلاف سال های قبل تر)، حتما بایستی مدرک پیش دانشگاهی ضمیمه مدارک باشد. البته کسانی که معدل دیپلم و معدل سال های دبیرستان و همچنین ترم یک پیش دانشگاهی بالایی داشته باشند، می توانند برای تمامی دانشگاه های خوب مالزی یا کشور های دیگر اقدام کنند به شرط آن که از نمره زبان (مثلا IELTS) معقولی هم برخوردار باشند ( ۶ برای مالزی و دانشگاه های خوب کشورهای دیگر، ۵/۶ برای دانشگاه های خیلی سطح بالای کشور های دیگر، ۷ برای کمبریج و آکسفورد).

همان طور که قبلا هم نوشتم، به نظر می رسد تفاوت چندانی بین دانشگاه ها نباشد اگر دانشجو خود فعال و علم طلب باشد. با این حال، فکر می کنم برای مقطع لیسانس که تازه دانشجو می خواهد پایه های علمی خود را محکم کند و تجربه جدی هم در امور تحقیق و پژوهش ندارد، نقش استاد و امکانات بسیار تعیین کننده است نسبت به مقاطع بالاتر. شاید در مواردی، دانشگاه های مطرح ایران، نسبت به اینجا برتری داده شوند، دانشگاه های مطرح دنیا هم که جای خود را دارند!

ماه خرداد است و موسم امتحانات بچه ها. در کتاب فارسی یکی از آن ها خواندم از قول خواجه نصیر توسی (طوسی در کتاب های ما) ریاضی دان، نویسنده و ستاره شناس بزرگ ایرانی: "جامعه برای حفظ خود به ۳ چیز نیازمند است: شمشیر، قلم و دینار". و به یاد آوردم ماه خرداد است و انتخاباتی در پیش. علاقه ای به سیاست و سیاست بازی ندارم ولی کشورم را دوست دارم. چیزهایی که اینجا با چشم خود می بینم، مشوق مطمئن تری برای روز شماری انتخابات است. کاری به داستان "شمشیر" خواجه ندارم ولی "قلم و دینار" را می بینم که چگونه دارد از کشور خارج می شود و کسی هم ککش نمی گزد. هر که در هر آنچه که فکر می کند توانایی دارد شال و کلاه می کند و از کشور بیرون می زند. سرمایه، علم و دانش، هنر، شجاعت و ریسک پذیری، ... همو طنان ما به بهانه های مختلف نصیب خارجیان می گردد.   

چون باور می کنم که می توانیم تاثیر گذار باشیم و باور دارم که آدمی به امید زنده است، به امید آینده ای بهتر در انتخابات شرکت می کنم و به کسی رای می دهم که لااقل دلش برای "قلم و دینار" مملکت بسوزد. شاید بتوان آب رفته را به جوی باز گرداند.