جای شما خالی، دیشب ما (هم مجتمعی ها) هم به رسم سنت دیرین ایرانی، هیزمی (در و تخته ای) جمع کردیم و آتشی برافروختیم تا رسوم گذشتگان خود را پاس بداریم، بر آنان رحمت بفرستیم، آرزوی رستگاری و موفقیت برای حاضرین در این روزگار کنیم، "زردی من از تو، سرخی تو از من" را به گوش آتش نجوا کنیم و آتش نیز با نیروی عظیم خود، فداکارانه زردی ها و سستی ها را از ما بزداید و سرخی ها و شعف و چالاکی را به ارمغان آورد. گروهی از محله پایین دست ما نیز آمدند و در بالا دست ما، هیمه خود را فروزان کردند.
یادم می آید وقتی بچه بودم فردای روز آتش بازی، یعنی صبح زود چهارشنبه، آفتاب نزده، خدا بیامرز مادرم ما را از خواب بیدار می کرد و در سوز و سرمای صبح قشنگ زمستانی-بهاری از خانه بیرون می زدیم. اولین جوی آب زلالی را که هنوز رهگذری به خود ندیده بود، پیدا می کردیم و کنارش می نشستیم. ناخن های خود را کوتاه می کردیم و به روانی آب می سپردیم. دقیقا نمی دانم معنای این کار نمادین، چه بود ولی به طور قطع، شادابی و سرحالی از یک سو و پاک کردن خود از اضافات و سپردن خود به زلالی ها از دیگر سو، را در ذات خود داشت. نسل های قبل از مادرم احتمالا سر چشمه می رفتند. نسل های بعد از ما ...؟
