شور زندگی

"Janda Baik " روستایی در دره ای بین بلندی هایی چون ارتفاعات Genting است. دسترسی به این روستای بسیار زیبا از طریق جاده روستایی آسفالته باریک به بزرگراه گنتینگ و جاده فرعی به سمت Bukit Tinggi میسر می باشد. این آبادی که حدود یک ساعت با KL فاصله دارد، یکی از قطب های سبزی کاری و میوه کاری مالزی به شمار می رود. انواع میوه های بومی مالزی مانند دوریان، جک فروت، استار فروت، گوآوا، موز، مانگو، پاپایا، ...، سبزی هایی چون انواع فلفل ها، انواع لوبیاها، ... و همچنین گیاهان دارویی به وفور در آنجا یافت می شود.

باغ ها و مزارع این روستا عمدتا به "داتو" های مالزی تعلق دارند و تقریبا روستا در انحصار مالایی هاست و از نژادهای دیگر خبری نیست. شاید بلایی که سر شمال و مناطق دیگر کشور ما آمد و زمین های زراعی خوبی تبدیل به ویلا شد، به نوعی خفیف تر از آن، اینجا دیده می شود. چرا که تنها مغازه های فعال این روستا، غیر از یک مرکز خرید بزرگ مایحتاج روزمره مردم، مربوط به سیمان و ساختمان سازی است و مردم سرگرم ساخت و ساز ویلا در باغ ها و مزارع خود هستند. با این اوضاع، ممکن است در آینده نزدیک این جاده روستایی پاسخگوی رفت و آمد ها نباشد. لابد فکری هم برای آن روز کرده اند!

به هر حال، رودخانه های پر آب و بزرگی که در اطراف باغ ها و مزارع در جریان است، امکاناتی مثل ماهیگیری، کباب کردن روی ذغال (باربی کیو)، ...، به غیر از مگس و پشه فراوان، همه حسن و آرامش و صفاست برای پناه بردن به دل طبیعت و تمدد اعصاب. عکس هایی از این روستا و محصولات آن:     

   

 

  

 

یکی از دوستان زنگ زد و گفت که یه مسابقه سو ژه یابی قراره انجام بشه، می شه آگهی شو تو وبلاگت بذاری؟ خوب این هم آگهی اش:

"دفتر نمایندگی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در شرق آسیا مستقر در کوالالامپور در نظر دارد با برگزاری "نخستین مسابقه سوژه یابی" ضمن ارتقای کیفی گزارش ها و برنامه های مستند تولیدی، از دیدگاه های ارزشمند ایرانیان مقیم منطقه شرق آسیا بهره مند شود.  لذا از همه علاقه مندان بدون پیش شرط سنی دعوت می شود با شرکت در این رقابت فرهنگی و ارسال سوژه های پیشنهادی، ما را در نیل به اهداف مذکور یاری نمایند.  سوژه های پیشنهادی پس از بررسی و ارزیابی از سوی هیئت داوران انتخاب و به نفرات برتر جوایز نفیس اعطا خواهد شد. با توجه به اینکه  سوژه مناسب نخستین و اصلی ترین گام برای تهیه و تولید یک برنامه و گزارش تلویزیونی است و انتخاب صحیح آن در جذب مخاطبان رسانه ملی نقش مهمی ایفا می کند، لذا به علاقه مندان توصیه می شود در انتخاب سوژه موارد ذیل را در نظر داشته باشند :

۱ – سوژه پیشنهادی -شامل موضوعات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، علمی، دینی- باید نو، جذاب و برگرفته از واقعیتهای زندگی مردم منطقه و پاسخ گوی نیاز های مخاطبان داخل کشور باشد. ۲- سوژه باید قابلیت تصویر سازی داشته و در صورت امکان با مستندات عینی، اطلاعات و توضیحات کافی همراه باشد. ۳- هیچ گونه محدودیتی برای تعداد سوژه وجود ندارد و سوژه های پیشنهادی می تواند برگرفته از پایان نامه های دانشجویی باشد. ۴- محدوده جغرافیایی برای سوژه های پیشنهادی کشور های مالزی، اندونزی، سنگاپور، تایلند، فیلیپین، چین، ژاپن، کره جنوبی و شمالی، برونئی، میانمار، کامبوج، ویتنام، لائوس و استرالیاست." درخواست شرکت در مسابقه

یکی از دوستام از طریق "قطر ایرویز" عازم مالزی بود، بین راه، مهماندار می پرسه: Tea or coffee؟ او که خواب آلود و خسته بوده، می گه: "تی کافیه" !!

همیشه در قصه هایی که برای فرزندانم می گویم، خوبی و صداقت و تلاش پایدار است و بدی و بیراه رفتن عاقبت خوشی ندارد. مدت هاست که دیگر قصه هایم را باور ندارند چرا که با چشمان تیزبین خود، پیرامون خود را می بینند که چگونه یکی بدون زحمت اوج می گیرد و دیگری با هزاران هوش و فراست و  مهارت اندر خم یک کوچه می ماند! اما به هر دلیلی، سر انجام قدمی برداشته شد و امیدی در دل ها کاشته شد. دلیل بر ملا شدن این یکی، هر چه هست، زبان را برای ادامه گویش قصه ها باز کرد.

اما، باید پذیرفت: نقطه چین در عبارت "بالاخره ... رفت"، حکایت از "کردان" هایی دارد که با استفاده از احساسات مذهبی مردم، کم سوادی و سطحی نگری جامعه، ترساندن مردم، افسردگی جامعه و ...، یکه تاز می تازند و کسی را یارای رویارویی با آنان نیست. خدا را شکر که بالاخره وجدانی بیدار شد و نمایندگان مجلس را بر آن داشت تا به وظایف خویش عمل کنند و مردم را لحظه ای به زندگی و تلاش صادقانه برای آینده بهتر امیدوار سازند. 

آن قدر مطلب برای نوشتن دارم که نمی دونم از کدوم شروع کنم و کی آن ها را بنویسم. آخه دیگه داره آخر ترم می رسه و همه کارها و گزارش ها به اساتید و کمیته مثلا هدایت دانشجو  (کمیته سوپروایزری) هم بایستی به خیر و خوشی انجام بشه. شب و روز دارم می نویسم و می دوم بلکه آنها را قانع کنم که یه خورده تندتر بجنبند تا بلکه بتونم پایان نامه رو سابمیت کنم ولی کو گوش شنوا! خوش به حالشون که اینقدر خونسردند! صبح تا عصر، یا "مکان مکان" (خوردن) دارند یا میتینگ (جلسه)! 

همان طور که قبلا نوشتم، رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران، در نظر دارد بدون هیچ محدودیتی از نظر سن، جنس، مدرک تحصیلی، نوع پوشش و ...، "همایش بانوی ایرانی" را عصر روز شنبه ۳۰ آذر ۸۷ (۲۰ دسامبر ۲۰۰۸) در جمع ایرانیان مقیم مالزی (احیانا با مهمانان خارجی آنان)، محل دانشگاه UPM، سالن اجتماعات دانشکده مهندسی برگزار کند. از تمامی پژوهشگران و دانشجویان دعوت شده است با ارائه مقاله علمی-تحقیقی، شعر، موسیقی، عکس، ... در این همایش شرکت فرمایند. هموطنان گرامی می توانند پیشنهادات و مقالات خود را تا تاریخ ۳۰/۸/۸۷ (۲۰/۱۱/۲۰۰۸) به آدرس cultural.ciri@gmail.com تایپ شده در نرم افزار Word، ارسال کنند. 

فکر می کنم فارسی و انگلیسی دو تا از بهترین و شیواترین زبان های دنیا هستند که خوب فراگیری هر یک از آن ها شیرینی خاص خود را دارد و تسلط به هر دوی آن ها امتیازی یزرگ محسوب می شود. این مهم امکان پذیر نمی شود مگر با علاقه و انگیزه قوی. متاسفانه بسیاری از دوستان و آشنایان را می بینم که به هنگام ارسال ایمیل یا SMS، به جای استفاده از این دو زبان، فینگلیش می نویسند یعنی تفکر و اصوات فارسی را با حروف انگلیسی در هم آمیخته و به روی صفحه می آورند. واقعیت این است که ما زبانی به نام "فینگلیش" در دنیا نداریم و این ساخته غیر منطقی ماست. بهتر است در نگارش خود از زبان های واقعی استفاده کنیم و چه بهتر که برای کمک به درگیری ذهنی بیشتر خود با واژه های انگلیسی، کلمات انگلیسی را به هنگام ایمیل یا SMS به کار بریم. در غیر این صورت، قضاوت زیر اجتناب ناپذیر است:

۱) انگلیسی فرد بسیار ضعیف است و قادر به نوشتن حتی یک پیام کوچک یا ایمیل ساده نیست که در این صورت، بایستی بیش از هر کسی به فکر استفاده از فرصت ها برای یادگیری زبان برآید. چه فرصتی بهتر از این که انگلیسی خود را با نوشتن جملات کوتاه و راحت برای دوستان خود تقویت کرد.

۲)  انگلیسی فرد بسیار قوی است و زور دارد که چیزی به کسی  بیاموزد. به نظر می رسد این قضاوت بدبینانه است. شاید نمی خواهد طرف مقابل به زحمت بیفتد و سراغ دیکشنری برود که صد البته زحمت فینگلیش خواندن به مراتب بیشتر از سراغ دیکشنری رفتن است.

به هر حال،  وقت واقعا با ارزش است، فرصت هایی که داریم شاید دیگر به دست نیاوریم، هر فرصتی را بهانه ای برای آموزش خود و دیگران قرار دهیم.